Podwieszany sufit bardzo często jest niezbędny przy remontowaniu danego mieszkania. Samodzielne zamontowanie tej konstrukcji wymaga znajomości kilku podstawowych zasad. Po pierwsze należy wyznaczyć poziom sufitu, który ma przylegać do danej ściany. Trzeba wykonać tę część bardzo dokładnie, by uzyskać odpowiedni wygląd konstrukcji. W tym celu można zastosować niwelator laserowy lub ewentualnie poziomnicę wodną.

Wyznaczanie odpowiedniego profilu gwarantuje prosty sufit. Później można przystąpić do montażu wieszaków. Polecamy sposobem jest przygotowanie ich przy pomocą dybli metalowych. Następnie należy przystąpić do wpięcia konstrukcji na zamocowane wieszaki. Od spodu przytrzymywać można je specjalnymi łącznikami krzyżowymi. Dalej, by uzyskać wysoki poziom izolacyjność, rozłożyć trzeba warstwę wełny mineralnej kamiennej lub szklanej. Jej grubość powinna być dostosowana do systemu konstrukcyjnego. Teraz do nośnego elementu trzeba przykręcić płyty gipsowo-kartonowe, w kierunku przeciwnym do konstrukcji nośnych. Zaleca się stosowanie płyt o grubości większej niż 12,5 mm.

Na rynku dostępnych jest wiele rodzajów wkrętów. Odmiany dostosowane są do grubości płyt, wykorzystywanych przy montażu konstrukcji. Im grubsza płyta (od 12 do 25 mm), tym większy wskaźnik haków. Poza tym wieszaki dzieli się na obrotowe i kotwowe. Istotny jest również sposób zawieszania sufitu, dlatego też wykorzystać można narzędzia prętowe i noniuszowe. Połączenie obu tych typów zwiększa wytrzymałość obniżonego stropu. Sufit podwieszany sprawdza się zarówno w pomieszczeniach mieszkalnych, jak i biurowych czy usługowy. Szeroka gama produktów, dostępnych w sprzedaży, pozwala na znalezienie najodpowiedniejszy elementów konstrukcyjnych dla danego pomieszczenia.

Malowanie czy kładzenie paneli podłogowych nie należy do zbyt problematycznych czynności natomiast kładzenie kafelków to już czynność bardziej skomplikowana. Jeśli ktoś wspomniane kładzenie paneli lub tapetowanie ma już za sobą, to położenie glazury pójdzie mu znacznie łatwiej niż zupełnemu laikowi, a to, dlatego, że nawet najprostsze prace remontowe uczą planowania i dokładności.

Pierwszym krokiem jest oczywiście dokładne zmierzenie powierzchni, na której mają się znajdować płytki ceramiczne  i przemyślane dobranie ich do potrzeb. Jeśli zamierzamy kafelkować podłogę, to ważna jest ich klasa ścieralności i śliskości. Jakość tych na ścianach jest mniej znacząca, ale warto się zastanowić, czy łatwo je będzie można utrzymać w czystości.

Druga sprawa to dobranie kleju lub zaprawy klejącej. Klei tylko używa się w pomieszczeniach no chyba, że są to specjalne preparaty mrozoodporne i wodoodporne. Wystarczy, że po wybraniu spoiwa przeczytamy instrukcje na opakowaniu i będziemy wiedzieli jak go przygotować i co należy zrobić z podłożem przed jego użyciem. Kupić też trzeba fugę pasującą do płytek i dla własnej wygody listwy PCV, które zakłada się na narożnikach.

Najważniejsze przed położeniem kafelków jest wyrównanie powierzchni, na której będą kładzione. Jeśli jest to posadzka, to wystarczy zastosowanie mas samopoziomujących lub równać ją klejem podczas kładzenia, ale jest to czasochłonne i bardzo uciążliwe. Ściany natomiast można tez użyć zapraw, a jeśli ściana jest bardzo nierówna, to lepiej położyć najpierw płytę GK (różne typy, w zależności od pomieszczeń). Najlepiej też zagruntować cała powierzchnię.

Zaopatrzyć się trzeba w miarkę, poziomnicę, krzyżyki dystansowe, szpachelkę ząbkową i drugą gładką do nakładania kleju, przyrząd do cięcia płytek, młotek gumowy, gąbkę i ściągacz do fug. Kładzenie kafli na ścianie zawsze zaczynamy od podłogi zostawiając niewielki zapas na samym dole. Najlepiej zaczynać tak, by zakończenie, przeważnie z ciętymi płytkami, znajdowało się w najmniej widocznym miejscu.

Klej czy też zaprawę rozprowadzamy zawsze na ścianie lub podłodze zwykłą szpachelką, a następnie przeciągamy po tym tą z ząbkami. Tak by powstały poziome pasy. Najlepiej zaciągnąć ok. 1 m². Jeśli podłoże nie jest równe to należy przycinać płytki przy podłodze tak by pasek na samej górze był złożony tylko z całych kafli.

Kiedy mamy już kilka rzędów, trzeba sprawdzić, czy nie odstają. Do tego służy poziomnica lub przygotowana wcześniej równa deska i gumowy młotek, którymi korygujemy ich przyleganie. Równe przestrzenie między płytkami zapewnią krzyżyki. W czasie układania trzeba też pamiętać o usuwaniu kleju ze szczelin między płytkami. Przeważnie po upływie doby można zacząć fugować. Robimy to rozprowadzając macę gumowym ściągaczem tak by każda szpara została dobrze wypełniona. I znów najlepiej robić to na powierzchni ok. 1 m². Nadmiar fugi ściera się wilgotną gąbką.

W takiej sytuacji warto sięgnąć po higrometr i sprawdzić wilgotność powietrza w mieszkaniu. W sezonie grzewczym powinna wynosić od 40 do 60% (za minimum uznaje się 30%). Jeśli nie mieści się w tym zakresie, trzeba podjąć działania!

Najlepiej, jeżeli optymalna wilgoć utrzymuje się dzięki wentylacji. Niestety we współczesnym budownictwie często cyrkulacja powietrza jest niewystarczająca, chociażby ze względu na stosowanie bardzo szczelnych, plastikowych okien. W takiej sytuacji można się jeszcze ratować wprowadzając do mieszkania dużą ilość roślin doniczkowych. Starym, ale dobrym rozwiązaniem są też nawilżacze na grzejniki, czyli pojemniki z wodą, które wieszamy na radiatorach.

Inny sposób na suche powietrze to nawilżacze automatyczne. Dzielimy je na trzy rodzaje:

1. Nawilżacze parowe, które nasycają powietrze parą naturalnie uwalnianą w pokojowej temperaturze z wody podawanej w zbiorniczku.

2. Nawilżacze termiczne, działają na podobnej zasadzie, jednak przyspieszają proces parowania poprzez zastosowanie podgrzewaczy. Zużywają więc więcej energii.

3. Nawilżacze ultradźwiękowe, rozbijają cząsteczki wody na mgiełkę i ją wyrzucają do pomieszczenia. Efektywne, ciche, ale wymagają regularnej wymiany filtrów.

Dokonując zakupu nawilżacza musimy jeszcze zerknąć na to, czy obsługuje wystarczającą kubaturę (urządzenie musi być dobrane pod wielkość pomieszczenia).

Jeśli budujemy dom, to zanim się do niego wprowadzimy, trzeba poczekać kilka miesięcy, aby mury odparowały.

W każdym domu, starym czy nowym, drożna musi być wentylacja, a kratki wentylacyjne muszą się znajdować w każdej łazience i kuchni, bo to są pomieszczenia, w których wytwarza się najwięcej pary wodnej i nie należy ich nigdy zakrywać, zwłaszcza w sezonie grzewczym.

Unikać też trzeba suszenia w domu prania. Problem z wilgocią mają też ludzie, którzy wymieniają stare niezbyt szczelne okna na te plastikowe. Jeśli się niedostatecznie wietrzy pomieszczeń, wentylacji nie ma, wilgoć szybko się pojawia. W tym przypadku wystarcza te okna rozszczelniać na dwie, trzy godziny dziennie, tak by świeże powietrze wpadało do wewnątrz. Najgorzej jest, gdy mieszka się w starych budynkach, gdzie wilgoć zadomowiła się na dobre. Aby ją zlikwidować, trzeba skuwać tynki i osuszać ściany specjalnymi dmuchawami.

Czemu wilgoć jest tak niebezpieczna? Po pierwsze i najważniejsze wilgoć wpływa na pogorszenie się stanu zdrowia, zwłaszcza dzieci. Kiedy w domu czuć wyraźnie zapach wilgoci, a nasze pociechy często mają katar i chorują na infekcje górnych dróg oddechowych, to pewni być możemy, że ma to związek z wilgocią. Takie sytuacje prowadzą w krótkiej drodze do astmy i alergii, bo grzyby rozwijające się z wilgoci są silnie uczulające. Można też odczuwać bóle stawów.

Najczęściej wilgoć pojawia się właśnie w domach gdzie są małe dzieci, ponieważ rodzice bojąc się ich zawiania unikają otwierania okien, w pomieszczeniach panuje wysoka temperatura, a i nierzadko w pokojach suszy się duże ilości wypranych ubrań. Ludzie bardziej boją się przeziębienia, a nie mają świadomości konsekwencji wdychania „niezdrowego” powietrza. Wystarczy przecież, gdy wychodzimy z dzieckiem na spacer uchylać trochę okno, a najlepiej robić przeciąg.

Po drugie wilgoć zagnieżdża się nie tylko na ścianach, ale też w szybkim czasie przenosi się na meble i sprzęty domowe. Szafy i znajdujące się w nich ubrania zaczyna pokrywać pleśń, a towarzyszący wilgoci charakterystyczny zapach trudno zlikwidować, pozostaje przeważnie pozbycie się tych rzeczy.

Najprostszym sposobem pozbywania się wilgoci jest właśnie odpowiednio częste wietrzenie, utrzymywanie stałej temperatury w pomieszczeniach. Kiedy w konsekwencji wilgoci na ścianach pojawia się grzybiczy nalot, trzeba działać bardzo szybko. Najlepiej przemyć ścianę środkami grzybobójczymi do tego przeznaczonymi, odsunąć od niej meble, by była lepsza cyrkulacja powietrza, można też miejscowo osuszać to miejsce grzejnikiem czy farelką. Poważniejsze wykwity zlikwiduje się tylko po skuciu tynku, osuszeniu ściany i zabezpieczeniu jej preparatami grzybobójczymi. W wielu przypadkach pomaga też ocieplenie budynku od zewnątrz i stawianie urządzeń absorbujących wilgoć.

Sposobów jest co najmniej kilka. Najbardziej skuteczne byłoby wymiana fug, ale to wiąże się z dużymi kosztami i możliwością uszkodzenia płytek, a tego byśmy nie chcieli. Zajmijmy się więc mniej inwazyjnymi metodami. Przed stosowaniem którejkolwiek z nich należy fugi dokładnie umyć, odkurzyć, a jeśli płytki mamy położone w kuchni – także odtłuścić.

Zacznijmy od preparatów do renowacji fug. Renowator fug to specjalny płyn, który nakładamy na gąbkę lub ściereczkę, a następnie „myjemy” nim nasze zabrudzone fugi. Pamiętajmy, by przed stosowaniem środków chemicznych (tak renowatorów jak i markerów, o których za chwilę) należy dokładnie wysuszyć powierzchnię fug. Środek należy nakładać etapami, by zdążyć usunąć nadmiar płynu z już odnowionej powierzchni. Ostateczną trwałość preparat osiągnie po upływie 48 godzin. Taki renowator to koszt około 15 zł, a wystarczy nam on na odnowienie 10-12 metrów kwadratowych. Kolejną zaletą tego sposobu jest to, że preparat powstrzymuje rozwój grzybów czy bakterii.

Innym sposobem jest pomalowanie fugi przy pomocy specjalnego markera. Ten sposób spodoba się leniwym bowiem jest prosty i wygodny. Jednak proces „malowania” należy powtórzyć kilkakrotnie dla dobrego efektu. Taki, specjalny marker kosztuje około 15 zł za sztukę, a przy jego pomocy odnowimy około 8-10 metrów kwadratowych. Zaletą renowatorów i markerów jest także to, że występują one w kilku kolorach, które możemy dobrać do naszych płytek.

Jeśli jednak nie jesteśmy przekonani do gotowych produktów, możemy wykorzystać kilka „domowych” sposobów czyszczenia fug. Do niemal każdego z tych sposobów będziemy potrzebowali szczoteczki do zębów, tylko „mikstura” która posłuży nam jako środek czyszczący będzie się zmieniała. Możemy użyć: pasty do zębów, mieszaniny proszku do pieczenia i wody, mieszaniny sody oczyszczonej i wody, mieszanki octu i wody, mielonej kredy wymieszanej z wodą, soku z cytryny, chloru czy chemicznego wybielacza (przy tych ostatnich wskazane jest użycie rękawic i maseczki ochronnej). Który sposób wybierzemy zależy tylko od nas. Żaden z podanych środków nie jest zbyt drogi (niektóre pewnie każdy ma w domu), ale bez względu na wybór czeka nas mozolna i czasochłonna praca. Jednak warto się jej podjąć, by później cieszyć oczy czystymi i zadbanymi fugami.

W jaki sposób to zrobić? Najlepszym sposobem byłaby inwestycja w nowe okna o podwyższonej energooszczędności, których samodzielnie nie musimy uszczelniać. Co jednak zrobić, jeżeli nie stać nas na tak duży wydatek i związany z tym remont? Na to również znajdziemy odpowiednią metodę i nie będzie to staroświecki, babciny sposób polegający na zapychaniu szpar okiennych watą.

Jedną z najpopularniejszych metod jest stosowanie uszczelek samoprzylepnych. Jest to dobre rozwiązanie na jeden sezon i w pomieszczeniach, w których rzadko otwiera się okna. Wadą tej metody jest szybkie niszczenie się materiału, uszczelki ulegają zgnieceniom oraz bardzo często się odklejają. Jest to także czasochłonne gdyż metoda będzie skuteczna tylko wtedy, kiedy cierpliwie dopasujemy grubość uszczelek do szpar w oknach.

Drugim i najczęściej wybieranym sposobem jest uszczelnianie silikonem. W sklepach znajdziemy duży wybór silikonów, co z pewnością zagwarantuje nam odpowiedni wybór. Oprócz silikonu potrzebować będziemy specjalnego pistoletu z dozownikiem w kształcie lejka, który również nabędziemy w sklepie. Za pomocą lejka będziemy mogli precyzyjnie umieścić silikon w odpowiednich miejscach, aby uszczelnić okna. Wysycha o bardzo szybko. Po dwudziestu minutach powinien być już zupełnie suchy.

Przedstawione powyżej metody należą do domowych sposobów walczenia z uciekającym ciepłem. Okna nowej generacji nie wymagają dodatkowego uszczelnienia. Dokonywane jest to w trakcie ich montażu przez fachowców.

Najbardziej profesjonalnym sposobem wykorzystywanym przez firmę montującą okna jest zastosowanie pianki poliuretanowej. Polecana jest ona do każdego rodzaju okna. Najpopularniejsze są te pianki, które dołączoną mają plastikową rurkę, przez nią są wstrzykiwane w odpowiednie miejsca. Inne pianki nakładane są specjalnym pistoletem, który pozwala regulować strumień w miarę potrzeby. Oprócz pianek fachowcy także stosują silikony oraz uszczelniacze akrylowe. Ich dużą zaletą jest to, że szybko twardnieją a po chwili można je malować.

Jeśli jesteśmy nowicjuszami w tego typu przedsięwzięcia najlepiej jest wybrać panele tzw. zatrzaskowe, które nie wymagają klejenia, które jest najbardziej czasochłonne i skomplikowane. Do tego typu paneli potrzebny jest tylko gumowy młotek, piła lub wyrzynarka do przycinania desek, poziomica, ołówek i miarka. Osoby bez doświadczenia nie powinny raczej decydować się na kładzenie paneli wymagających klejenia.

Przed położeniem podłogi należy wypoziomować powierzchnię (wystarczy zrobić wylewkę samopoziomująca), na której będą kładzione panele, jeśli powierzchnia starej podłogi jest jedynie zniszczona i nie wymaga prostowania nie należy jej zrywać, dzięki temu zyskamy dodatkowe wygłuszenie i ocieplenie. Pod panelami, żeby się nie odkształcały i tłumiły odgłosy chodzenia, musi znaleźć się warstwa izolacyjna. Jest to zazwyczaj specjalna mata, gąbka przeznaczona do podkładania ją pod tego typu podłogi, można tez kłaść zwykłe płyty pilśniowe lub korkowe.

Samo kładzenie paneli podłogowych przypomina układanie klocków czy puzzli. Trudności pojawiają się, gdy panel trzeba przyciąć na odpowiednią długość i szerokość – tu potrzebna jest precyzja i cierpliwość. Ułożenie paneli zatrzaskowych w pokoju 25 metrowym powinno zająć jednej osobie jeden dzień. Koszt takiego remontu oczywiście uzależniony jest od ceny paneli i rodzaju podkładu pod mini. Cena dobrej klasy paneli zaczyna się od 20 złotych za metr kwadratowy, do tego mata, ta najtańsza około 2 złote za metr kwadratowy, lub płyta, jakieś 4 złote za metr kwadratowy. Doliczyć trzeba też narzędzia, które można od kogoś pożyczyć, no i oczywiście listwy wykończeniowe, których cena w zależności od materiału kształtuje się od 2 złotych za metr bieżący. Listwy te albo się klei, albo przykręca.

Dowiedz się też jak samodzielnie pomalować dom.

Jednym z pomysłów na przyozdobienie domu mogą być indyjskie inspiracje. Niezwykle różnorodny i barwny charakter tego stylu pozwoli dogodzić każdemu. Tym, co wyróżnia go od innych aranżacji są ciepłe, wzorzyste tkaniny i tapety oraz piękne, bardzo trwałe i naturalne meble. Poza tym mnóstwo świeczek i aromatycznych kadzidełek sprawi, że w jednej chwili przeniesiemy się do Indii.

Proces ożywiania mieszkania zacząć należy od odwiedzenia indyjskich sklepów. Wyposażone są one we wszystkie hinduskie atrybuty (kadzidełka, świece, aromaty) oraz tkaniny, poduszki i zasłony w charakterystyczne dla indyjskiej kultury wzory. W takich punktach można również wyszukać prawdziwe bollywoodzkie „skarby” m.in. duże ażurowe lampy i lampiony.

Indyjską kulturę można odnaleźć również na niewielkich straganach. Tam za małe pieniądze kupisz przepiękne, unikalne ozdoby. Pozłacane figurki oraz naczynia, ozdobione drobniutkimi i kolorowymi szkiełkami czy nawet meble. Majestatyczne szafki i komody, pokryte wzorzystą tkaniną, z pewnością dopełnią wnętrze w hinduskim stylu.

Indyjska aranżacja nie należy do najprostszych, łatwo w niej przesadzić i stworzyć kiczowate pomieszczenia. Dlatego należy postępować zgodnie z zasadą, że najlepszy jest umiar i równowaga. Intensywne barwy należy przełamać spokojnymi meblami i niewielką ilością ozdób, w innym wypadku pobyt w mieszkania będzie przytłaczać, zamiast relaksować. Warto również zadbać o oświetlenie. Miły nastrój zapewni delikatne, żółto-pomarańczowe światło. Ciekawy efekt uzyskać można także wyposażając pokój w lampę o kształcie sopli, zapewni ona jedynie subtelną wiązkę światła i romantyczny atmosferę. Idealnie sprawdzi się zatem w sypialni.

Lubisz tworzyć klimatyczne miejsca? Sprawdź jak zrobić ogród na balkonie.

To zależy od indywidualnej sytuacji każdego z nas. Należy pamiętać, że malowanie mieszkania to (w zależności od powierzchni) zajęcie na co najmniej kilka dni. Jeżeli mamy do dyspozycji urlop i chcemy go spędzić właśnie z wałkiem do malowania w ręku, to warto się zastanowić nad samodzielnym malowaniem. Nie każdy ma jednak taki luksus.

Przy wyborze firmy remontowej zawsze warto kierować się opiniami klientów, najlepiej naszych znajomych. Ceny zależą od regionu Polski, ale mniej niż 10zł za metr kwadratowy raczej nie zapłacimy. Jeżeli zaś zdecydujemy się na malowanie samemu, będziemy potrzebowali kilku niezbędnych akcesoriów: wałki, pędzle, folie ochronne, drabina i, w wypadku ubytków w ścianach czy nierówności, przyrządów do szpachlowania.

Oddzielnym zagadnieniem są farby. Rynek ma obecnie bardzo bogatą paletę barw, od różnych producentów. Wszystko zależy tu od zasobności naszego portfela. Są droższe, gotowe odcienie, którym do pełni plasku wystarczy już jedna warstwa farby. Jeżeli jednak nie stać nas na teki wariant warto rozejrzeć się za polskimi, tańszymi odpowiednikami.

Dobrym i tańszym od gotowych odcieni sposobem jest kupno białej farby i kolorowego pigmentu. Nie dość, że zaoszczędzimy pieniądze, to jeszcze sami będziemy mogli kontrolować nasycenie koloru. Pamiętajmy, że do kuchni i łazienki potrzebujemy specjalnej farby odpornej na tłuszcz, wodę i wysoką temperaturę.

Świetnym pomysłem jest także wybranie się do hurtowni farb i specjalnej mieszalni zamiast do marketu budowlanego. Różnica w cenach może być znacząca. Warto także znaleźć wśród znajomych (lub poszukać na forach internetowych) kogoś, kto chociaż odrobinę zna się na malowaniu mieszkań. Pozwoli to uniknąć nieprzyjemnych wpadek, które często zdarzają się początkującym.

Dowiedz się też jak samodzielnie kłaść tapetę.

Odnawienie starej komody czy stołu należy zacząć od wyczyszczenia go, a dokładniej od starcia starej warstwy farby czy lakieru. Zazwyczaj wystarczy zwykłe zmatowienie papierem ściernym. Przy mocno zabrudzonym drewnie przyda się szlifierka, a jeśli drewno pomalowane było farbą olejną, to opalarka.

Na rynku dostępnych jest teraz tak wiele środków i farb do malowania, że wybór najlepiej skonsultować ze sprzedawcą w specjalistycznym sklepie. Również poszerzyła się gama kolorów takich farb i obecnie drewno pomalować można na kolor, jaki się tylko zamarzy.

Jeśli ktoś preferuje naturalne drewno, to są do niego przeznaczone też bejce i lakiery, które w odróżnieniu od tych sprzed lat nie śmierdzą i nie są toksyczne.

Własnoręcznie można też odświeżyć meble kuchenne, szczególnie, gdy jesteśmy zadowoleni z ich funkcjonalności, a mamy dość np. ich koloru, albo pojawiły się na nich plamy niedające się zmyć. Z pomocą też mogą przyjść farby, w tym przypadku akrylowe, które świetnie kryją, szybko schną i są wodorozcieńczalne, więc jeśli nachlapiemy, łatwo da się to zmyć.

Jeśli farba nam nie odpowiada, można szafki okleić samoprzylepnymi okleinami. Wystarczy szafki zdemontować, a przeważnie okleja się tylko ich fronty i zabrać się do oklejania, które, dla choć trochę zdolnych manualnie osób nie powinno być skomplikowaną operacją.

Powierzchnia przed oklejeniem powinna być odtłuszczona. Najlepiej do tego nadają się płyny do mycia naczyń lub płyny do mycia szyb z dodatkiem alkoholu. Oklein meblowych jest bardzo wiele, a ich cena to jakieś 12 złotych za arkusz o wymiarach 60×33 centymetry, bądź około 70 złotych za 15 metrową rolkę o szerokości 45 centymetrów. Można też zamiast oklejania całych mebli kupić nalepki tylko dekorujące np. z motywem kwiatowym. Rozwiązanie z oklejaniem to dobry sposób na odświeżenie pokoju kilkuletniego dziecka. Maluch na pewno ucieszy się z kolorowych mebelków, a kupno nowych można przełożyć na czas, kiedy wyrośnie z fazy niszczenia i malowania wszystkiego.

Nowe oblicze można też w łatwy sposób podarować kanapie w salonie, wystarczy tylko kupić bądź uszyć porządny pokrowiec. Najlepiej taki z grubego materiału by nie ściągał się za bardzo ze starego. Podobny zabieg przeprowadzić można na krzesłach tapicerowanych. W ich przypadku nawet nie trzeba nic szyć, wystarczy tylko odpowiednio duży materiał położyć na siedzisku krzesła i szpilkami lub zszywkami przymocować go do odwrotu.